Oyunun Çocuğun Duygusal Ve Sosyal Gelişimine Olan Etkileri
Oyunun Çocuğun Duygusal Ve Sosyal Gelişimine Olan Etkileri
Çocuklar duygusal gelişimlerine paralel olarak mutluluk, korku, acıma, kaygı, nefret, sevme, sevilme, güven duyma, ayrılık,ölüm gibi pekçok duyguyu oyun yolu ileöğrenmektedir.
Anne karnından itibaren etraflarındaki mutluluğu, hüznü, stresi hissetmeye başlayançocuklar, bu duygulardan yetişkinlerden dahaçok etkilenirler. Bu duyguları da oyun oynayarak açığaçıkarırlar. Birçocuk oyun oynarken, bilinçaltında biriken tüm duyguları oyuna ve oyuncaklarına yansıtır. Bu yansıtmaçocuğun dışavurumu olduğu için, oyunçocuk psikolojisindeçok faydalı bir rahatlamadır. Oyun,çocuk için boşa geçirilen bir vakit asla değildir, aksine onun duygularını ifade ettiği, mutlu olduğu, kendi kendine karar verebildiği, sosyalleşebildiği, düşünebildiği bir aktivitedir.
Çocuk aynı zamanda oyundaçevresinde gözlemlediği anne, baba,çocuk,öğretmen gibi karakterlerin birbirleriyle olan iletişimdeüstlendikleri birden fazla rolü ve kendi ailesinde gözlemlediği duygusal ilişkileri oynadığı oyuna yansıtabilmektedir.
Toplumu, kuralları, meslekleri, gelenek ve görenekleri, iyiyi ve kötüyü, doğruyu-yanlışıöğrenirken, duygusal ve sosyal olarak gelişirken, buöğrendikleriyle kendi kişiliğini de şekillendirir. Oyunun kurallarına bağlı olarakçocuk, rakibine saygı duymayı, disiplinli olmayıöğrenir. Bu tür kurallarçocuğu sadece sınırlamamakta, aynı zamanda mesafeliözgürlüğü de sağlamaktadır. Bu da,çocuğa kendi karakterini gerçekleştirme imkanı verir.
Çocuk, oyun ortamındaözgür olursa, oyundaki bütün problemleri kendi başınaçözebilmeyiöğrenir.Çözemediği taktirde dışarıdan birinin değil, oyun arkadaşlarının yardımcı olmasını istemesi daha uygundur. Bu davranışlarçocuğun büyüdüğünde karşılaştığı güçlükleri kendi kendineçözmesi için hazırlar.Çocuğun oyunu, oyun içindeki davranışları büyükler tarafından kısıtlanır ve engellenirse büyüdüğündeözgürce davranamayan,özgüvensiz ve kararsız bir kişilik ortaya koyar.
