Çocuklar Kendi Başlarına Oyun Oynamalıdırlar
Çocuklar Kendi Başlarına Oyun OynamalıdırlarOyun sırasında, eğer çocuklar istiyorlarsa veya çözüp halledemedikleri bir şeyler varsa yardım etmelidir. Yoksa durmadan öğüt vermek, çocuklara oyun öğretmeye kalkmak, kendisi oynayıp çocuklara seyrettirmek doğru değildir. Anne-babalar, çocukların oyunlarını izlediklerini bile hissettirmemelidirler. Çocuklar oyunlarının seyircisiz olmasını isteriler. Eğer anne-baba çocuğu izliyor, çeşitli yerlerde ikaz veya pohpohlama hareketlerinde bulunuyorlarsa çocuklar bundan rahatsız olacaklar, ya da oyun bir gösteri biçimine girecektir. Çocuklara bu yastıklardan, tahtalardan ev yapılamayacağını ikaz etmek, evin penceresinin, kapısının eksik olduğunu söylemek; çok mükemmel bir ev yapıp çocuğa göstermek de sakıncalıdır. Çocuk oyunlarında her seyin mükemmel olması beklenilmemeli, her yanlısa dikkat çekilmemelidir. Çocukları doğru oynamadıkları, iyi yapmadıkları seklinde suçlamak, onlarda baskalarının kendilerinden daha güzel yaptıkları, kendi çalısmalarından memnun olunmadığı duygusunu uyandırır. Bunun sonucunda çocuk kendisini başarısız, beceriksiz olarak görmeye baslar. Artık kendine has bulusları olamaz, oyunda aktiflikten pasifliğe geçer, bir seyirci olur. Anne-babasına ve diğer çocuklara oyun oynamaları, resim yapmaları konusunda ricalarda bulunurlar. Bir bir seye cesaret edemediklerinden, sonunda yalnız oyunda değil her yeni görev karsısında duraksar kalırlar. Çocuğun sık sık "Ben bunu yapamam" demesi, anne-babalar için bir alarm işareti olmalıdır ve çocuğa, onun oyunlarına karsı vaziyet alıslar düzeltilmelidir. Özellikle tek çocuklu ailelerde anne-babalar çocuklarıyla gereğinden fazla ilgilenirler, her zaman onlar üzerinde titrerler. Çok çocuklu aileler de tam aksi, çocuklarıyla hiç ilgilenmezler veya çocuklara esit davranmazlar. Bu hususlarda dikkatli davranacak ve fedakârlık yapacaklar, anne-babalardır. | 